Hulp bieden

Marjo Brouns 4 jaar geleden
35

Mijn schoonmoeder was een sterke vrouw. In haar laatste levensjaren was ze weliswaar minder vitaal, maar voor haar leeftijd nog behoorlijk pienter en eigenwijs. Ik herinner mij die ene zondagochtend: voordat ik met de hond ging wandelen, liep ik nog even bij haar binnen. Ze zat aan de eettafel met een briefje in de hand. Van de apotheek over een wijziging in de medicatie: een andere leverancier. De verklaring van de apotheek was duidelijk: het nieuwe medicijn heeft dezelfde werking dan het eerdere. Het was verwarrend voor haar. Ik keek het na, legde het haar geduldig uit en vertrok weer om de hond uit te laten. Toen ik een paar uur later terugkwam zat ze nog met alle pillendoosjes en bijsluiters aan tafel. Ze was nog steeds in pyjama, ze zat er dus de hele tijd. Ook de niet-veranderde pillen zijn erbij gehaald. En ze ging het keer op keer na wanneer ze nu welke tabletten moest innemen. Mijn irritatie groeide, ik had het immers duidelijk uitgelegd. Ik zei het nogmaals: “Het klopt, vertrouw me nu maar, het klopt.” Nog een keer zei ik: “Deze witte tablet is de nieuwe en is in plaats van de blauwe. De rest is niet veranderd.” Ze bleef twijfelen en geloofde niet dat het klopte. Tot tien, tot honderd tellen Marjo…..Ik verloor mijn geduld en vertrok.

Hulp bieden is vooral de kunst van het laten....

Later die dag liep ik opnieuw bij haar binnen. We dronken een kopje koffie samen en hadden onverwachts een mooi gesprek over de manier waarop ik haar het best kon helpen bij dat ‘grip-verliezen’. Of ik sowieso moest helpen. Nee, soms wilde ze gewoon dat ik haar even de tijd gaf. Hulp bieden was voor haar vooral niet overnemen en gewoon daar zijn als ze hulp wilde en daarnaar vroeg.

HomePartnersContactUit Deelmee Inloggen