Balanceren

Desiree Mekke 2 weken geleden
23

Afgelopen weken waren intensieve weken. Ik heb meegewerkt aan een lezing over huiselijk geweld. Naast het schrijven van blogs hier voor Deelmee schrijf ik vooral veel poëzie. Dit doe ik al jaren. Nadat mijn man zijn herseninfarct kreeg, nu al bijna 9 jaar geleden, is dat voor mij de makkelijkste manier om te ontsnappen aan dagelijkse beslommeringen. Of om juist de pijnpunten te benoemen, soms met een knipoog of een kritische noot. Hier op Deelmee schrijf ik over mijn ervaringen als mantelzorger in combinatie met een bijna fulltime baan als begeleider voor jonge mensen met een licht verstandelijke beperking. Binnen mijn werk probeer ik ook met een knipoog lastige zaken te benaderen. Bij afscheid van collega’s of andere belangrijke momenten word ik regelmatig gevraagd om iets te schrijven. Ik vind het eervol en vooral erg leuk, dat mensen mijn schrijfsels waarderen.

De lezing van afgelopen zondag had geen luchtig onderwerp. Toch mede door mijn gedichten kreeg de middag een goede balans tussen pijnpunten en ruimte voelen. Zelf als kind heb ik, dat altijd erg gemist  ruimte om mij op eigen tempo te ontwikkelen. Ook vind ik het moeilijk om expliciet over mijn eigen (kind) ervaringen te praten. Liever schrijf ik dan, in plaats van, dat ik erover praat en gebruik metaforen om ruimte te scheppen.

Ik heb de mail als titel ‘’durf te vragen’’ gegeven.

Toen ik opeens nu bijna 9 jaar geleden mantelzorger werd, kwam ik ook weer even terug in dat oude gevoel van geen ruimte voelen. Het expliciet benoemen wat deze nieuwe situatie wat mij deed vond (vind) ik moeilijk. Ik ben iemand die graag zelf bepaalt wat ik wel of niet doe. Mijn partner was in die zin ook de perfecte match, want beiden zijn we eigenwijs en gesteld op om vrije keuzes te maken. We willen niet dingen doen omdat het zo hoort. We zoeken steeds balans in wat er mogelijk is binnen de soms onvoorspelbare beperkingen. Het blijft ons nog steeds verrassen, dat het missen van de vanzelfsprekendheid ons soms uit het lood kan slaan.

Zondag was mijn lief ook bij de lezing. Een flinke klus voor hem gezien de hoeveelheid prikkels zo’n bijeenkomst geeft. Na de lezing moest hij flink herstellen van deze inspanning. Zelf ben ik ook nog aan het herstellen van het hele proces van naar de lezing toewerken, de lezing zelf en bijna fulltime te werken en toch ook in de thuissituatie het overzicht bewaren. Gisteren hernieuwde schrik, de suikerwaarde van mijn man zijn flink te hoog. De symptomen die hier bij horen versterken de klachten die hij normaal al heeft na zijn herseninfarct. Vanmiddag moet hij naar de praktijkondersteuner. Helaas kan ik zo acuut niet mee, want op mijn werk verwachten ze mij voor een dienst. We hebben een krappe bezetting door het vertrek van collega’s en nog geen zicht op nieuwe collega’s.

Ja ik ‘’moet’’ balanceren tussen wat speelt op alle fronten. Om ruimte te voelen schrijf ik dit blog in de hoop dat het een inkijkje geeft wat mantelzorgen kan betekenen in combinatie met een bijna volle baan. Daarnaast  werkt het schrijven voor mij relativerend.

Nu een dag later lees ik mijn concept blog nog even na. Op mijn werkmail heb ik een oproep gedaan om een dienst te ruilen. Om zo mee te kunnen gaan naar wat onderzoeken die mijn man moet ondergaan. Ik heb de mail als titel ‘’durf te vragen’’ gegeven. Dit soort momenten vind ik echt lastig! Afhankelijk te zijn van een ander… terwijl ik natuurlijk mij vrij kan bewegen en niets te klagen heb. Van binnenuit voel ik dan ook de strijd van mijn lief die steeds met dit feit geconfronteerd wordt, dat hij zelf niet even snel dit of dat kan.

Meer uit Deelmee

HomePartnersContactUit Deelmee Inloggen