Ik ben ook mantelzorger

Rianne Burgers 2 maanden geleden
20

Deze week zomaar ineens, een zorgvraag. Mijn moeder is 86 jaar en ze is nog heel actief, doet nog vrijwilligerswerk en woont in een eengezinswoning met een voor- en achtertuin. Ze is ineens ziek en het zorgen voor haarzelf lukt niet door de pijn.

Dan is eerst de zoektocht naar de oorzaak belangrijk; eerst weten wat er aan de hand is. Dus jawel, op zondag naar de huisartsenpost, want het gaat niet meer. Hier kan de dokter na wat onderzoeken vertellen wat het niet is, maar wat het wel is, is niet duidelijk. Dus naar huis met zware medicijnen die de pijn moeten onderdrukken. De medicatie is zo zwaar dat mijn moeder niets meer kan onthouden of organiseren en ze wordt er licht van in het hoofd. De volgende dag komt de huisarts, ook hij weet niet zeker wat het is, dus opnieuw pijnstillers, dit keer zetpillen, die zij zelf niet in kan brengen want haar linker zij doet zo zeer. Die heeft ze dan ook maar gewoon laten liggen.

Ik probeer dinsdag gewoon te werken, maar dat lukt nog geen halfuur. Ik krijg een telefoontje de buurvrouw van mijn moeder: "Rianne kun je komen. Je moeder heeft zo veel pijn, ze schreeuwt het uit." Dus op weg naar de auto de huisarts bellen en die gaat ook op weg. Kom ik aan bij mijn moeder en krijgt ze een injectie tegen de pijn. Als die een beetje begint te werken, is de vraag of ik zelf mijn moeder naar het ziekenhuis wil rijden. We moeten ons melden bij de afdeling Urologie. De uitleg: parkeer de auto even voor het ziekenhuis, pak een rolstoel en breng je moeder naar binnen en parkeer dan de auto. En dan samen route 32 volgen. Na het parkeren blijken de rolstoelen bij het ziekenhuis op te zijn en word ik doorgestuurd naar de eerste hulp voor extra rolstoelen. Zogezegd zo gedaan. Bij de eerste hulp krijg ik echter te horen dat ik hier niet mag parkeren. Na uitleg mogen we toch naar binnen, maar dan moet ik wel beloven zo snel mogelijk mijn auto te verplaatsen. Ik beloof het en ga snel op weg. Er volgt een reeks aan controles bij de specialist, gevolgd door bloedprikken en een CT-scan. En ondertussen denk ik nog: ‘Oja, mijn auto die moet daar nog weg.’

Ik voel me nu al overbelast

Alle onderzoeken klaar is het wachten op de uitslag. En het is dan inmiddels twaalf uur en mijn volgende afspraak op het werk heb ik nu ook gemist. Mama zegt tussen de pijn aanvallen door: ‘Als het nog lang duurt dan wachten we nog even.’ Eindelijk is er iets duidelijk, maar er moet een vervolgafspraak gemaakt worden voor verder onderzoek. Voor de tussentijd wordt er maar medicatie voorgeschreven tegen de pijn. Mijn moeder krijgt het inmiddels allemaal niet meer mee. Dus we sukkelen samen weer naar de apotheek om alle pillen op te halen.

Daarna naar huis. Moe en met flink wat honger hijgen we even uit. Ondertussen probeer ik de nieuwe pillen wat handig neer te leggen met de normale dagelijkse medicatie ertussen. Mijn moeder begrijpt er inmiddels niets meer van en de medicatie uitschrijven biedt ook geen duidelijkheid. Dus ik blijf maar, zorg voor de lunch, en wacht bij haar tot de pijn aanvallen afzakken. Gelukkig is de buurvrouw ook betrokken. We houden haar samen in de gaten en kiezen ervoor om toch maar thuis te slapen, maar slapen lukt niet.

De dag daarna ga ik werken, tenminste dat probeer ik vanuit het huis van mijn moeder. Maar we hebben nog niets gehoord van het ziekenhuis dus ik bel weer met de afdeling Urologie en vraag wanneer het vervolgonderzoek gepland staat. Het onderzoek blijkt pas over een week gepland te zijn, vlak na de bespreking van moeder’s gegevens in het ziekenhuis, waardoor zij nog een week langer moet wachten met deze hevige pijn. Vervolgens word ik van het kastje naar de muur gestuurd om de afspraak te verzetten. Weer teruggestuurd naar de secretaresse van de afdeling Urologie, geeft zij aan de afspraak te verzetten en mij hierover terug te bellen. Ik probeer ondertussen weer te werken, maar ja ik moet ook zorgen van mams en wachten op het telefoontje. Een paar uur later krijgen we bericht: het onderzoek kan een dag eerder waardoor mijn moeder net mee kan in de bespreking. Dan heeft ze volgende week donderdag de uitslag en een verder behandelplan.

Oké, het is nu woensdag dus we gaan mantelzorgen tot volgende week. En nog een beetje langer. Ik heb geen idee hoe ik dit allemaal ga organiseren en hulpvragen blijkt toch best moeilijk. Mijn dochter komt twee dagen en mijn vriendin komt zaterdag zodat ik naar mijn opleiding kan. O ja, mijn broer die buiten de plaats woont gaat dit weekend met zijn vrouw twee weken op vakantie en is dus ook niet inzetbaar. Pfff ik voel me nu al overbelast, bedenk ik me terwijl ik mij verbaas me over de onvriendelijkheid in de zorg en alle moeite die mantelzorg met zich meebrengt. En dan heb ik nog de hoop dat straks na behandeling mijn moeder de draad weer zelfstandig kan oppakken. Uiteindelijk mag ik ook niet klagen en vraag ik me toch af of dat mantelzorgen makkelijker en minder vermoeiend wordt op de lange termijn?
 

mams in betere dagen 
Mijn lieve mams in betere dagen. (Toestemming voor het plaatsen van de foto van mams.)

Meer uit Deelmee

Organisatie: Agora Beroepsvereniging
Functie: Coordinator vrijwilligerswerk
HomePartnersContactUit Deelmee Inloggen